Banner 468 x 60px

 

czwartek, 11 lipca 2013

Realizm w malarstwie i sztuce

0 komentarze
Realizm w sztuce XIX wieku oznacza ruch odrzucający zarówno założenia programowe neoklasycyzmu, jak i romantyzmu. Podstawą dla realistów była obserwacja otaczającego ich świata. Tak więc zamiast scen z mitologii greckiej lub rzymskiej, czy ukazujących życie na Bliskim Wschodzie, zaczęli oni malować aktualne wydarzenia i epizody z życia codziennego, starając się przedstawić je w jak najwierniejszy sposób.

DAUMIER

 Romantycznego artystę, Honore Daumiera (1808-1879), ze względu na dobór tematów, można uważać także za malarza realistycznego. Jego sztuka stanowi krytykę aktualnych spraw politycznych i społecznych. Przez większą część swego życia Daumier pracował jako karykaturzysta i ilustrator pism satyrycznych. Będąc już dojrzałym artystą, zaczął też malować obrazy olejne Wagon trzeciej klasy (1862). Obraz przedstawia biedaków podróżujących zatłoczonym wagonem francuskiej kolei żelaznej. Autor sympatyzuje z ludem, ukazując chłopów w sposób karykaturalny. Wieśniacy zaprezentowani są jako więźniowie zarówno swoich własnych myśli, jak i klasy społeczne do której przynależność odbiera im jakiekolwiek szanse na awans społeczny

Honoré Daumier: The Third-Class Carriage
Wagon trzeciej klasy


Głównym przedstawicielem realizmu połowy XIX wieku był Gustave Courbet (1819-1877). Courbet odrzucał a priori wszelką tematykę nie związaną bezpośrednio z życiem codziennym rozgrywającym się w otaczającym go świecie Mawiał: „Namaluję anioła, jak mi go pokażecie”. Według niego artysta powinien prezentować jedynie to, co rzeczywiście istnieje. Swoje przekonania wyraził w manifeście realistycznym i pracach o charakterze programowym, przedstawionych w Pawilonie Realistycznym w 1855 roku. Kamieniarze (1849). Kamieniarze to pierwsza praca Courbeta o charakterze programowym. Obraz przedstawiający starego mężczyznę i chłopca pragnących przy budowie drogi został namalowany na podstawie własnych obserwacji artysty. Courbet poprosił robotników, by mu pozowali, a później odtworzył w pracowni scenę, w której młody chłopak i starszy człowiek zmuszeni są do podjęcia zbyt ciężkiej, jak na ich wiek, pracy. W czasach Courbeta „socjalistyczna ” tematyka tego obrazu była ostro krytykowana.

 Gustave Courbet
Kamieniarze (1849)


MANET

 Prace Édouarda Maneta (1832-1883) są zapowiedzią późniejszego modernizmu. Artysta ten kładzie farbę płasko, szerokimi pociągnięciami pędzla, unikając subtelnych półtonów modnego chiaroscuro. Tematyka wielu jego obrazów nawiązuje do tradycji realizmu Courbeta. Manet był jednym z pierwszych znawców zasady „sztuka dla sztuki”. Uważał, że w malarstwie najważniejsze są: koloryt i technika. Szczególne uznanie zdobył Manet w kręgu młodych malarzy impresjonistów. Formalnie nigdy do nich nie należał, ale pod ich wypływem, w końcowym okresie twórczości, stosował nieco jaśniejszą paletę barw. Śniadanie na trawie (1863).

Édouarda Maneta
Śniadanie na trawie (1863).


W Śniadaniu na trawie siedzącym na ziemi modnie ubranym mężczyznom towarzyszy naga kobieta. Scena, wyraźnie nie mająca charakteru alegorycznego, rozgrywa się w rzeczywistym, otaczającym nas świecie. Obraz zbulwersował publiczność, a wielu francuskich krytyków uważało go za szokujący. Co ciekawsze, zarówno kompozycja Śniadania na trawie, jak i postać nagiej kobiety wywodzą się ze źródeł klasycznych. Obraz wzorowany jest na renesansowej rycinie Marcantonia Raimondiego, nawiązującej do Sądu Parysa Rafaela, wzorowanego z kolei na rzymskiej płaskorzeźbie przedstawiającej leżących bogów rzek. Tak więc w realistycznym akcie kobiecym Maneta odrodziło się częściowo antyczne dążenie do przedstawienia idealnej nagiej postaci. Olimpia (1863) Olimpia nie jest już portretem anonimowej kobiety. Choć Manet przejął schemat kompozycyjny z Tycjanowskiej Wenus z Ubrino, obraz ukazuje dobrze znaną paryską prostytutkę. Kurtyzana leży na łóżku, skąd szczerze i bezwstydnie spogląda na widza.

Olimpia (1863)
Olimpia (1863)


EAKINS 

Amerykanin, Thomas Eakins (1844-1916), interesował się techniką powstawania zdjęć, fotografią artystyczną i malarstwem. Studiował w Europie pod kierunkiem akademickiego malarza Jeana Leona Gérôme’a, ale w jego obrazach widać także wypływy Velazqueza, Rembrandta i Courbeta. Zamiłowanie do przedstawiania postaci w ruchu wynikało z zainteresowań fotografią, w której mógł ukazać fazę ruchu zatrzymaną w kadrze. Będąc profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Pensylwanii, Eakins jako jeden z pierwszych artystów w Stanach Zjednoczonych nauczał rysowania aktu, co wzbudało duże niezadowolenie w kręgach konserwatywnych krytyków.

Lekcja gry na banjo (1893)


TANNER 

Henry O. Tanner (1859-1937) był malarzem afroamerykańskim. W latach osiemdziesiątych XIX wieku studiował razem z Eakinsem w Filadelfii. Najsłynniejszym obrazem Tannera jest Lekcja gry na banjo (1893) namalowana po przyjeździe do Paryża, gdzie artysta osiadł na stałe. W realistycznym potraktowaniu tematu, przedstawiającego scenę z codziennego życia, widać wpływy Eakinsa.

0 komentarze:

Prześlij komentarz

 
Sierobi.pl © 2011 . Supported by and